Co-schap dermatologie: plekje hier, plekje daar, plekje overal...
Ben nu bezig met dermatologie en loop evenveel mee met elk van de vijf dermatologen - poli, poli en nog eens poli. De afwisseling bestaat uit af en toe proctologie en excisies, wegspuiten van spataderen, en meekijken in het psoriasisdagbehandelingscentrum (indrukwekkend wat je daar allemaal aan psoriasis te zien krijgt - ook wel psoriejàsses geheten, zo verbeterde mij een patiënt met deze ziekte).

De dermatologische stof werd bij aanvang van het coschap bekend verondersteld, maar daarin schiet ik mateloos tekort. Behalve eenmaal op de afdeling een psoriasispatient te hebben gezien, ergens in het verre verleden, kan ik mij nog herinneren dat ik met moeite een zes heb gehaald voor het tentamen. De stof kon ik toen totaal niet plaatsen en zonder de praktijk ontbrak de gedrevenheid om het allemaal goed in mijn kop te stampen. Ik heb inmiddels al heel wat ingehaald qua theorie en dat gaat een stuk makkelijker nu alles aanschouwelijk wordt gemaakt. Echter elke keer als de dermatoloog zegt: 'zelfs de co-assistent kan bij u de diagnose stellen' en mij vervolgens streng en verwachtingsvol aankijkt sta ik met mijn mond vol tanden... en voel ik mijn eigenwaarde als bijna-dokter kilometers omlaag kelderen.

Hij was ook hoogst verwonderd dat ik op mijn eerste dag geen eens een verruca seborrhoica (ouderdomswrat) wist te herkennen. Of ik die tijdens mijn coschap Interne niet in overvloed gezien heb bij de oudjes?! Nee dus. Eigenlijk heb ik er de pest aan om met deze dermatoloog mee te lopen, gewoon omdat hij mij het gevoel geeft dat ik niet voldoe. Het is een raar trekje van hem dat hij denkt dat mensen alles behoren te weten wat hij vindt dat ze zouden moeten weten. Vandaag deed hij hoogst verbaasd tegen een patiënte met psoriasis dat zij niet wist dat er orale middelen zijn voor de behandeling van psoriasis. "U doet net of u het in Keulen hoort donderen, u praat toch wel eens met medepatiënten?!!" Gelukkig was dit een goed gebekte Brabantse die al lachend verkondigde dat ze er echt nog nooit van gehoord had en er graag meer van wilde weten.

Medisch inhoudelijk is het een erg leuk coschap. Alleen is het zo jammer dat de leermomenten worden onderbroken door saai meekijken en op een krukje zittend voor de zoveelste keer de uitleg over een bepaalde zalf enz. aanhoren (gaaap!). In het begin is het wel maf, want de patiënt vraagt je vaak of je ook even naar dit plekje wilt kijken, en o ja, op mijn rug zit nog iets dokter, en onder mijn oksel, en naast mijn neus..., en je hebt dan geen idee hoe je het allemaal moet noemen en of het al dan niet onschuldig is, maar ik zal je zeggen: je leert snel.

© 2006, Sara Bourbonne.