Co-schap psychiatrie: wie is hier gek?
"Psychiatrie, wat moet ik me daar nu bij voorstellen?" denk ik als ik het terrein op loop. Een keurig bijgehouden terrein met veel verschillende complexen, huppelende konijntjes, nette grasvelden, eigenlijk een beetje te idyllisch voor psychiatrie. Wacht maar tot je binnenkomt, gaat door mijn hoofd.

Na een korte introductie en het gebruikelijke sleutel, naam en inloggebeuren wordt ik naar een van de complexen begeleid. De gesloten afdeling met de acute opvang van chronisch psychiatrisch patiënten, voornamelijk schizofrenie en chronisch bipolariteit.

Mijn eerste dag loop ik mee met Quasimodo, een vriendelijke, behulpzame arts-assistente met een asymmetrisch gelaat, blind aan een oog, kleine worstenvingertjes, waar ze maar moeilijk mee kan schrijven en een hakverhoging aan een kant, waarmee ze strompelend door de gangen loopt. Naar haar diagnose ben ik pas echt benieuwd, maar durf het toch nog maar niet te vragen. Wel moet ik inwendig lachen als ze na een gesprek zegt: "Zag je dat ontwijkende gedrag? Hij keek me niet eens aan."

We lopen samen door het vieze, afgetrapte gebouwtje met voorheen witte muren. Centraal door deze gesloten afdeling loopt een gang met daaraan allemaal smalle donkere kamertje, met kleine vierkante raampjes. De patiënten lopen, als ze dat mogen, rokend maar wat doelloos heen en weer. Begin hier maar eens over een rookvrije werkplek, dan kom je hier denk ik niet levend weg. Gesproken wordt er amper, maar de verplichte "gesprekken" duren eindeloos zonder dat er iets gezegd wordt.

Verder zit alles achter slot en grendel, inclusief de patiënten. "Je kan hier niemand vertrouwen. Doe voor niemand de deur open en sluit de deur direct als je er door heen gaat", blijft maar door mijn hoofd spoken. Wie het gezegd heeft weet ik niet eens meer. "One Flew Over the Cuckoo's Nest" vind ik best een goede film, voor één avond, maar nu ik er zelf beland ben, is dat toch wel even slikken.

Als ik over het terrein naar de bushalte loop speel ik in gedachten een spelletje: "Wie is hier de gek?" Bij iedereen die mij voorbij komt denk ik is dit nu een psychiater, verpleegkundige, SPHer, schoonmaker, patiënt of toch gewoon een passant? Het frustrerende is dan nog dat je er gewoonweg niet achterkomt.