Na je co-schappen: aan 't werk - de eerste weken…
Mijn eerste baan krijg ik in het verpleeghuis. Na twee jaar co-schappen, met name in het ziekenhuis, heb ik het wel even gezien in dat wereldje. Ik wilde meer zien van de medische wereld buiten het ziekenhuis en was nieuwsgierig hoe het er in een verpleeghuis aan toe ging.

Ik begin op de revalidatie-afdeling, een drukke doch leerzame afdeling. Maar de eerste week is een introductieweek: ik maak kennis met alle disciplines van een verpleeghuis en leer op m'n gemak de weg kennen in het gebouw. Na de spookverhalen van collega-assistenten in het ziekenhuis is dit wel een zeer aangenaam welkom. Het verhaal van een beginnende arts-assistent op de afdeling chirurgie is me nog het meest bij gebleven. De eerste dag werd hij opgevangen door een collega-assistent. Deze had niet zo veel tijd, want hij moest over vijf minuten op O.K. zijn. De beginneling werd naar de afdeling gebracht, kreeg twee piepers (één voor hemzelf en één van de SEH) in zijn handen geduwd en werd aan zijn lot over gelaten. Zonder uitleg over de piepers (hoe neem je 'm op, welk nummer hebben ze), de afdeling (waar liggen de statussen, wie is je achterwacht) of het ziekenhuis (waar is de SEH eigenlijk?!?).

Dan ga ik ook echt beginnen…. De eerste weken moest ik wel even wennen aan dat bordje naast de deur van mijn kamer. Een bordje met mijn naam er op, met eronder "arts". Vol vertrouwen word je opgebeld door de verzorging met allerlei vragen, want ja, de dokter weet het wel! Nou…. Maar goed, je wil jezelf in het begin niet laten kennen en ook om wat vertrouwen op te bouwen bluf je je er maar door heen. En eerlijk zeggen dat je het niet weet en het op gaat zoeken werkt ook heel goed!

In mijn tweede week moet ik een bloedtransfusie regelen voor één van de revalidanten. Via het dichtstbijzijnde ziekenhuis wordt het geregeld en de volgende ochtend ligt er een pakketje op me te wachten bij de receptie. Of ik het zelf even op wil halen, want het is gericht aan "dr. K." en er staat "spoed" op. En dat is dan toch wel weer stoer en het doet me realiseren….

Ja, ik ben nu ècht dokter!