Bloeddruk

Wellicht bent u bekend met het grapje dat nieuwe coassistenten in hun ijverige poging de ongeschreven protocollen te eerbiedigen door zich aan iedereen voor te stellen, ook willekeurige voorbijgangers en de schoonmaakploeg verbazen met hun uitgestoken hand en overenthousiaste glimlach. Dat gaat mij niet overkomen natuurlijk. Maar het kan vast geen kwaad de keurig in het pak gestoken meneer met hip kapsel die net de artsenkamer is binnengelopen, vriendelijk te begroeten.

Een parelwitte glimlach is mijn beloning en oprecht geïnteresseerd vraagt de Indrukwekkende Verschijning wanneer ik klaar ben met mijn coschappen en als echte arts het veld in mag. Op mijn bescheiden antwoord dat dat nog wel twee jaar gaat duren, vervaagt zijn glimlach. Hij wenst me succes en richt zich op de arts-assistent naast me.

Achteloos gooit hij een zak met drop op ons bureau. “Kijk eens, geniet ervan!” De arts-assistent weet van verbazing niet veel meer uit te brengen dan: “Eh, hoe komt u hier nou binnen?” “Door de deur natuurlijk!” De man belooft binnenkort weer eens langs te komen om te praten over een nieuw bloeddrukverlagend middel en laat ons verbouwereerd achter. De arts-assistent fluistert op samenzweerderige toon: “Dat is een artsenbezoeker…”

Niet iemand die vanwege een aandoening onder behandeling is bij meerdere specialisten, maar een vertegenwoordiger van een farmaceutisch bedrijf. En als integere arts hoor je van dat soort lui geen cadeaus aan te nemen. Onbewust schijn je daardoor beïnvloed te worden en ga je opeens dure, nieuwe medicijnen voorschrijven. Nou ja, àls je medicijnen mag voorschrijven, natuurlijk… Ik verlos mijn arts-assistent uit haar gewetenslijden en laat de zak drop in mijn tas glijden. De artsenbezoeker had wat dat betreft gelijk: als ik over twee jaar doktersrecepten mag uitschrijven, ben ik dit voorval toch weer vergeten. Wist u trouwens dat drop de bloeddruk verhoogt?

Ludi Koning, coassistent

Deze column is eerder verschenen in Ad Valvas, het universiteitsblad van de VU.