Brief

‘Dag lieve papa en mama, ik ben inmiddels al een beetje gesetteld in het ziekenhuis. Ik woon hier in Australië met een stuk of vijftig andere buitenlandse studenten op de verdieping.’ Een Chinese jongen roept: “Give me your name!” Ik kijk hem fronsend aan. “Your name!” “I’m Ludi”, stamel ik. “Where you from?” ‘Ik heb al wat gesprekken gevoerd met de andere mensen op mijn gang. Er zitten hier een hoop verschillende nationaliteiten tussen, pap en mam!’

 

Een wat oudere Chinese man blijkt een KNO-arts te zijn. “Jij spreekt erg goed Engels”, constateert hij. “Ik heb een artikel, ik ben een professor, kun jij het controleren op spelfouten?” Ik probeer de film in de huiskamer te volgen en afwezig antwoord ik dat ik dat natuurlijk wel een keer kan doen. Een minuut later duwt hij zijn laptop op mijn schoot. Behalve talrijke spelfouten is de opzet van het artikel niet logisch en wordt de conclusie in één onvolledige zin gebracht.

Ik probeer duidelijk te maken dat de conclusie wat uitgebreider moet. De professor knikt en roept: “Yes good, good, you change!” Ik lach vriendelijk terug en antwoord dat ik dat niet kan veranderen, want ik ben niet bekend met het onderwerp. “Yes, you become very good doctor, change, change!” Nogmaals probeer ik duidelijk te maken dat hij de conclusie zélf moet aanpassen. “Yes, go ahead!” “No, you, YOU change!” Ik ben inmiddels bijna aan het schreeuwen. Hij geeft me zijn e-mailadres, zodat ik hem kan opzoeken als ik in China ben.

‘Het is vrij makkelijk om in contact te komen met andere mensen hier, pap en mam. En u kunt zich voorstellen dat er ’s avonds heel wat heerlijke exotische geuren in de keuken ronddwarrelen.’ Ik moet bijna kokhalzen, het is al de derde scheet die een Afrikaanse jongen hoorbaar laat floepen, sinds ik het computerhok ben binnengekomen, en de stank is niet te harden. Hij snuift nog eens zijn neus en veegt het snot aan zijn linkerhand af. ‘Het is soms wel wennen aan al die verschillende gewoontes.’ Op de wc-deur hangt een briefje: ‘Gelieve geen uitwerpselen in de prullenbak te gooien, maar deze door te spoelen’, ‘maar daar leer je alleen maar van!’ De Chinese jongen gaat naast me zitten en kijkt me doordringend aan: “Wanneer zal het communisme de wereld volledig veroverd hebben, denk jij?” ‘Ja pap en mam, leven tussen

Ludi Koning, coassistent 

Deze column is eerder verschenen in Ad Valvas, het universiteitsblad van de VU.