Feest

“Kerel, werkelijk waar, je zou de salarissen in Nederland eens moeten vergelijken met wat ze in Dubai voor je over hebben! Je kunt het beste na je artsexamen een enkeltje richting de Verenigde Arabische Emiraten nemen, als je een beetje koppie koppie hebt!” Welkom op het landelijk medisch gala ten behoeve van HIV- en Aids-lijders wereldwijd. Geneeskundestudenten van alle medische faculteiten in Nederland mogen een avond lang in groot avondtoilet met elkaar kennismaken onder het ‘genot’ van een onbeperkte, gratis drankvoorraad.

Slim? Nee. Leuk? Ook niet echt, als binnen een uur de eerste toekomstige artsen en hun aanhang al zó stomdronken zijn dat de mannen domweg tegen je oplopen en de vrouwen hun naaldhakken diep in je voeten boren. Het wordt duw- en smijtwerk, aangezien de laveloze gasten in het geheel niet reageren op pijnkreten. In combinatie met een spekgladde zaal: de drank is gratis, dus wordt de vloer eens flink in ‘de was’ gezet, verliest menigeen het toch al wankele evenwicht. Niet lang daarna zijn de eerste bloedsporen zichtbaar op de trap. Is er een dokter in de zaal?

Terwijl ik wanhopig probeer mijn jurk uit de buurt te houden van de prut op de grond, gooit iemand van achteren een volle laag bier over mijn jurk heen. Een aanwezige heeft wel gezien wie het deed: de dader behoort tot zijn gezelschap, maar is net weggelopen. Of ik wil ophouden met zeuren, want híj heeft het toch niet gedaan.

Niet veel later zit ik met een doorweekte jurk in de auto op weg naar huis. Vertwijfeld vraag ik me af of dít nou de mensen zijn die over een aantal jaren ons gezondheidssysteem moeten gaan dragen. Eén lichtpuntje: er is die avond een substantiële bijdrage geleverd aan de strijd tegen aidsoverdracht. Niemand was namelijk nog in staat tot seks…

Ludi Koning, coassistent

Deze column is eerder verschenen in Ad Valvas, het universiteitsblad van de VU.